Rare mensen

Ik moest vandaag weer eens denken over koffie. Mijn collega ging koffie halen en het duurde een aanzienlijk tijd eer hij terug was. Hij rookt voor het halen eerst buiten een sigaret en neemt dan op de terugweg een bakkie voor de rest mee. Heerlijk zo’n bakkie pleur tussendoor…

Maar het duurde even en in de tussentijd begon ik te denken over het verhaal van Kopi Luwak.

“Kopi Luwak” zal je zeggen, what the fuck is dat…, nou dat kan ik je héél simpel uitleggen. Kopi Luwak is koffie! Koffie gemaakt van bonen. Koffiebonen. Voor zover nog niets speciaals zou je zeggen. Maar deze koffie is wel héél speciaal, door zijn manier van bereiden. Néé niet door het zetten van de koffie, maar door het speciale voortraject. Deze bonen worden gevoerd aan katten, die deze bonen opeten, verteren en dan weer via een natuurlijk proces afleveren.

Juist, in de kattenbak…

Je koffie smaakt naar shit

Het is een delicatesse, hoorde ik op tv vertellen. Waar houd het op met deze gekte. Maar erger, wie verzint dit allemaal?
In het begin is er iemand mee begonnen. Laat ik mijn kat eens iets anders voorschotelen dan een blik kattenvoer? Of misschien is er bepaalde mate van armoede in het spel. We hebben geen kattenvoer meer, laten we kijken of onze kat koffiebonen lust. Tot zover wil ik het verhaal best geloven, toen wij vroeger het ook niet zo breed hadden, aten we ook plastic zakjes met kipsaté, waarvan de oorsprong onduidelijk was. Maar laten we eerlijk zijn, voor 36cent is het best te eten als je honger hebt.

Ergo, de kat had niets meer te eten en de baasjes hebben hem koffiebonen gevoerd, omdat hij anders waarschijnlijk een ongewisse dood had gestorven. Op welk moment besluit je dan, de kattenbak leeg te scheppen, de stukken drol uit elkaar te peuteren, de resterende poep er af te wassen en de bonen te gaan gebruiken om koffie te zetten.

Ambtenaar

Een halve eeuw geleden ben ik ambtenaar geweest, en als je het dan hebt over een koffie afwijking, dan zit je daar op de juiste plaats. En ook ik ben onderhevig geweest aan een chronisch tekort aan koffie. Maar om nou een kattenbak leeg te pulken, de poep te wassen en daarna van de uitgekakte bonen koffie te gaan zetten gaat me net te ver. De mensheid slaat af en toe door in mafheid.

Dure Shit

Werd er in de uitzending ook bij verteld, dat deze koffie als één van de duurste koffie’s bekend staat ter wereld.
Ik ben simpel en denk in plaatjes. Ik zie dan al een héle grote ruimte voor me met een vloer van gaas, met gaten nét groot genoeg voor kattenpoep, die boven een spoelbak hangt. Waarin de katten aan de éne kant een overheerlijk maaltje koffiebonen krijgt, je moet ze waarschijnlijk daarvoor wel uithongeren, anders vreten ze dat niet. En dat daarna hun ontlasting valt op een soort roterende spoelbak, waarin de bonen van de kak wordt gescheiden. Misschien wel een idee voor Numafa om zo’n machine te bouwen, een bonenvandekakseparatorunit (3x woordwaarde). Waar stopt de waanzin, gaan we het de volgende keer zelf proberen? Gaan we zelf bonen eten en dan zeven uit onze poep. Hebben ze dat misschien al geprobeerd en is ze het niet bevallen. Vraag ik me ook af, wie gaat dat proeven? Èn, nog veel belangrijker, gaan ze het erbij vertellen. Geachte smaakpanel, we hebben hier een uitzonderlijk zeldzame koffie, kunnen jullie ons vertellen wat jullie van de smaak vinden, wij denken namelijk dat het de lekkerste koffie is van het westelijk halfrond. Ik geloof dat ze dan meer kans hebben op een eerlijk oordeel, dan dat ze vermelden: “luister, jullie gaan koffie proeven, die we hebben gemaakt van bonen die uit een kattenhol komen, maar we hebben ze ècht goed afgespoeld, hoor”…

Hoeksche innovatie

Wij in de Hoeksche Waard zijn natuurlijk niet voor één gat te vangen en zijn al bezig met een verdere ontwikkeling van dit product. We gaan volgende maand beginnen met de eerste promo’s met koffiebonen die we hebben laten verwerken door èchte hoeksche koeien – we willen de productie groots aanpakken – en hopen daarmee ook een bijdrage te kunnen leveren aan het mestoverschot aangezien we er ook een gedeelte van in de koffie verwerken. Stallen vol met koffiebonen etende koeien, die naar hartelust de productie van de “Koepie Luwak” inzetten.
De pilot van “Kippie Luwak” moesten we vanwege problemen met de eigenaars van het Concept “Kippiepan” helaas laten varen aangezien zij al met een bepaalde Kip Lontol Luwak serie bezig waren. Volgend jaar gaan we ook kijken of we de pilot “Schaapie Luwak Arabica” kunnen introduceren. We zoeken hiervoor nog aanmeldingen voor ons smaakpanel. Je kunt jezelf aanmelden op: Hoekschekoffiepoep.nl onder het kopje innovaties.

Nieuw logo…


Mag ik jullie voorstellen aan het nieuwe merkidee logo. In mijn hoofd was hij er al, alleen de visuele vertaling duurde even. Ik kan er een heel mooi verhaal aan hangen, dat is natuurlijk ook mijn werk. Bij het maken van een ontwerp heb je altijd een héél verhaal voorbereid om te vertellen hoe het is ontstaan, wat er achter zit, waarom je voor deze uitvoering hebt gekozen, kleurgebruik etc. etc.maar daar zal ik jullie niet mee vervelen, in dit geval ben ik de klant en de ontwerper in één, en voor mij klopt het verhaal.

We gaan er voor, merkidee 2018, grafische ondersteuning voor bedrijven in de Hoeksche Waard en omstreken…

 

Poop or Plastic

We hebben een hond, het is een heel erg leuk en lief beestje. Hij doet precies wat je wil, hij luistert heel nauwkeurig. Blijft zitten bij de stoeprand als je wil oversteken, brengt keurig netjes de bal terug als je hem keer op keer weer weggooit en is heel lief voor onze kinderen en andere kinderen, daar is hij ook voorzichtig mee…kortom een fijn beestje.

Maar ook onze hond moet poepen. Je ontkomt er niet aan, net zoals bij ons gaat er aan de ene kant eten in en aan de andere kant komt het er weer verwerkt uit. Het stinkt, en als het onder je schoen zit ben je niet blij.

We hebben gelukkig een redelijk groot uitlaat gebied waar onze hond lekker kan rennen en kan spelen met de eventueel andere aanwezige honden. Hier mag hij naar hartelust alles doen waar een hond blij van wordt. Tegen boompjes plassen, met takjes sleuren en er op knauwen en poepen… Er staat aan het begin van het gebied een bord waarop nadrukkelijk wordt vermeld dat er hier geen opruim plicht is, en dat is fijn.

Gemeente
Nu hebben we onlangs een brief gekregen (inmiddels meer dan een jaar geleden) dat er buiten het gebied een aanlijn en opruimplicht is. Dat snap ik, en ik hou me er ook gedeeltelijk aan. Onze hond vind het niet fijn om aan de lijn te lopen. Hij luistert minder goed als hij aangelijnd is en trekt als een bezetene. Er staat vermeld in de brief dat je verplicht bent om poepzakjes bij je te hebben en dat er een sanctie op staat van 140€ als je niet aan de voorwaarden voldoet. Er wordt door de gemeente extra gecontroleerd, werd er gezegd. Oké denk ik dan bij mezelf, als de thuiskomende ouders door de wijk heen scheuren met een vaartje van 50 km/h in onze woonwijk, waar aan het begin duidelijk staat vermeld dat je er maar 30 mag, controleer dat dan een keer, alstublieft. Ik vind het minder erg dat mijn kinderen thuis komen met hun schoenen onder de poep dan dat ze misschien helemaal niet thuiskomen of met een afdruk van een aantal ringen (audi) op hun voorhoofd.

21 plastic zakjes per week
En ineens ging ik denken….ik weet het, dat kan ik beter niet doen, daar wordt het meestal niet beter van.
Waar zijn we eigelijk helemaal mee bezig? Als onze hond poept op straat gelukkig gebeurt dat bijna nooit, dan raap ik dat netjes op, in een plastic zakje. Stel dat ik dat elke keer zou doen, dan zijn dat drie plastic zakjes per dag, 21 plastic zakjes per week, dat is best veel. Als hij gewoon rustig op een plekje poept waar geen mensen lopen, kinderen spelen, of andere activiteiten zijn, dan drogen die drolletjes gewoon in, of regenen eventueel gewoon weg. 21 plastic zakjes per week, dat is best wel een aanslag op het milieu. Is het dan niet gewoon beter om iets meer uitloop / losloop gebieden te maken voor onze vriendelijke viervoeters, ziet er trouwens beter uit ook, beetje boompjes, slootje erbij, groen…mooi toch. En zeker beter dan 21 zakjes per week.

Discriminatie
Raar ding is dat eigenlijk, poep opruimen van je hond. Ik zie bij ons regelmatig een kat in de tuin lopen en daar loopt nooit een buurman of -vrouw achter met een zakje om de uitwerpselen te verzamelen. En dan wil ik de discussie ook nog wel eens aangaan met alle paarden liefhebbers. Die na het lekker rondhobbelen met hun viervoeter ook niet nog een keer dezelfde route rijden om met een zakje de keutels van hun knol op te ruimen. Is het in dit geval een kwestie van formaat? Omdat de drollen van een paard groter zijn dan een klein honden drolletje zie je ze makkelijker en kan je er eenvoudig overheen stappen. Of komt het omdat de paardenliefhebbers er vanuit gaan dat paarden benen hebben en geen poten en dat ze daarom dit niet hoeven op te ruimen. Als dat zo is dan kopen ze ook maar een paarden toilet of desnoods een “horse-dixi”.

Ergo: Shit happens

 

Perikelen in een klein dorp…

Het dorp waarin wij wonen is bezig met een aardige metamorfose. De supermarkt is naar een nieuwe locatie gegaan, er worden nieuwe huizen gebouwd. Er is zelfs een multi functioneel centrum met de nieuwe scholen samengevoegd. Heerlijk, de luxe die wel willen samengevoegd op één plek. Het is een fijn dorp om in te wonen en eigenlijk zou ik ook nooit willen verhuizen (op het idee om te emigreren naar zweden en het huisje op de veluwe na). We kennen elkaar, we zeggen nog vriendelijk goedemorgen tegen elkaar en we letten nog een beetje op mekaar. Een buitenstaander is snel herkend.

Zoals ik zei, zijn de scholen ook verplaatst naar het MFC (multi functioneel centrum). Beide scholen in één gebouw, maar toch behouden ze hun eigen identiteit. Onze kinderen moesten al sinds dat ze naar school gaan elke morgen oversteken over de “drukke” doorgaande dorpsweg. Dat was best wel een dingetje, want er werd hard gereden en het overzicht op de plaats waar je moest oversteken was ook niet helemaal super. Er is een soort wegversmalling gemaakt, wat er voor moet zorgen dat het verkeer, op de juiste plaats, met een iets minder hoge snelheid voorbij dendert. En dat werkt. Onze kinderen zijn al die jaren van de éne naar de andere kant gereden zonder dat er iets met ze is gebeurt. Gelukkig maar. Maar toen stond onze school nog aan de andere kant van het dorp, aan de andere kant van onze doorgaande dorpsweg.

Raar?
Nu de school is verplaatst naar onze kant van het dorp en onze kinderen niet meer deze oversteek hoeven te maken, is er ineens iets raars aan de hand. Er worden maatregelen genomen?!?! Er wordt actie ondernomen?!?! Er wordt ingegrepen?!?! Er worden klaar-overs geregeld om het oversteken van de kinderen veiliger te maken en er komen waarschijnlijk nog meer maatregelen om de kans op ongelukken te verkleinen. Géén probleem, ik kan me helemaal voorstellen dat iedereen wil dat zijn kinderen veilig op school aankomen. Ik vind een heel goed plan. Er wordt vanuit de school (scholen) en de gemeente maatregelen genomen. Chapeau, applaus, goed gedaan…. Maar ik vind het wel raar dat het nu pas gebeurt. Toen onze kinderen naar school gingen werden zulke initiatieven niet genomen.  Hebben wij gefaald als ouders? Hadden wij toen ook aan de bel moeten trekken om dit probleem aan te pakken? Hebben wij verzaakt. Onze kinderen zijn ons niet minder dierbaar dan de kinderen van de ouders aan de andere kant. Dat kan ik me niet voorstellen. Die twee van mijn zou ik in ieder geval niet aan gevaar willen blootstellen. Waarom dan pas nu deze maatregelen?

Er is nog meer mis
Sinds dat de verhuizing van het MFC, met supermarkt, naar “onze kant” heeft plaatsgevonden zijn de verkeersbewegingen in ons voorheen rustig gedeelte van het dorp flink toegenomen. De snelheid van de autos ligt een stuk hoger. Zeker als de kinderen net door de ouders zijn afgezet en diezelfde ouders met een vaart naar hun werk haasten. Géén rekening houdend met de overige kinderen die nog op weg zijn naar school. Vanmorgen nog zoiets dat een kind bijna van haar fiets werd gereden door een “ouder”. Het mooie van een klein dorp is, is dat iedereen precies weet wie er zo hard door het dorp rijdt….maar helaas worden ze daar bijna nooit op aangesproken. Maar ik zou een huichelaar zijn als ook ik mij niet af en toe schuldig maak aan sportief rijgedrag binnen de bebouwde kom. Maar spreek mij daar gerust op aan, ik kan daar hoogstens van leren. Maar zij die zonder zonde zijn, werpe de eerste steen….

Architecten en stads(dorps)planners
Bij het maken van een heel nieuw centrum in zo’n klein dorp zijn natuurlijk een heleboel partijen betrokken. En het is natuurlijk bijna ondoenlijk om het iedereen naar hun zin te maken. Maar het is natuurlijk een beetje apart dat er aan één kant van het dorp er wordt geïnvesteerd om de kinderen veilig naar school te laten gaan (hoera), maar aan de andere kant (waar het hele deel is vernieuwd) er nog geen veilig voetpad is voor de kinderen om naar school te lopen. Onze kinderen moeten nu begeleid óf langs de groenstrook van het voetbalveld lopen, waar ze voor hun sokken worden gereden door de weg spurtende ouders, óf ze moeten over een parkeerplaats van de lokale supermarkt lopen. Geen van twee eigenlijk een goede optie. Er is door de dorpsarchitecten/planners nèt even niet lang genoeg nagedacht om het in één keer goed te doen.

Te nemen stappen
Wat zou volgens mij nou de juiste manier zijn om het geheel veiliger te maken? Er zou een kindveilige route moeten komen tussen de Binnenbans en de ingang van de school aan de JA Tiggelmanstraat. Door of een trottoir te maken aan de kant van de parkeerplaatsen bij de supermarkt waardoor de boodschappers over een drempel moeten (stoep) om op de parkeerplaatsen te komen. Of er moet een trottoir komen langs het voetbalveld tot aan de ingang van de school en dan daar ter plekke een oversteekplaats.  Dan wordt het voor alle kinderen allemaal veilig. 

 

* Dit is natuurlijk helemaal een verhaal gezien vanuit mijn optiek, de obstakels waar ik tegenaan loop/fiets/rij als ik mijn eigen kinderen naar school breng. Er kunnen geen rechten aan worden ontleend, maar ik sta natuurlijk altijd open voor discussie ter verbetering.

 

 

 

 

 

Zeur generatie…

Een zwart gedeelte in de Nederlandse geschiedenis.
Er gaat geen sinterklaas voorbij of de tegen- en voorstanders gaan elkaar rond september al het leven zuur maken.  “Zwarte Piet is racisme” zag ik vandaag weer voorbij komen, dit keer van iemand waar ik toch al geen hoge pet van op heb. Misschien heeft Georgina Verbaan wel een hoge academische opleiding genoten, maar als je pas begint met nadenken als het te laat is, onthoud je dan van meegillen. Zwarte Piet is een probleem in de hedendaagse maatschappij en we moeten het nu allemaal benoemen als Roetvegerpiet of eventueel schoorsteenvegerpiet. Is het zijn huidskleur wat het een probleem maakt of is het zijn outfit in combinatie met de gouden oorbellen en de rode lippen? Ik vraag het me eigenlijk best wel af….ik ben niet zo heel erg thuis in de geschiedenis van de Nederlanden, en eigenlijk zou je dat als geboren en getogen Nederlander wel moeten zijn, maar toch kan ik me indenken dat de slaven uit de tijd dat we daar nog ons brood mee verdienden, zich nooit toonden in opgedofte kleurige pakjes een hoofdtooi met een veer, rode lippen en gouden oorbellen. Ik zou eerder geneigd te zijn dat de slaven uit de tijd zich vrij schaars gekleed rondliepen op de plantages waar ze werden ingezet om de katoen-/koffie-/suikerriet en andere items van het land te halen. Deze outfit is daar helemaal niet voor geschikt. De outfit die ze dragen is meer geschikt voor kinderfeestjes etc.

Volgens mij heeft de tijd waarin de slavernij voor Nederland belangrijk was, er wel een beetje voor gezorgd dat er hier momenteel een welvaartsstaat is. Niet dat ik het houden van slaven wil promoten of op enig manier wil goedkeuren, verre van dat. Ik had het liever ook anders gezien. Maar aangezien we niet terug in de tijd kunnen gaan vind ik het een beetje onzinnig om de mensen daar nu op aan te spreken. Ik denk bij het vieren van sinterklaas niet aan racisme, en mijn kinderen ook niet. Het in de media brengen van dit verhaal zorgt er voor dat er mensen er misschien juist wel die gevoelens erbij krijgen. En dat willen we vast ook niet. Ook de aanval op de negerzoen…hoe lieflijk wil je het hebben?!?! Ik ben er eerder boos op dat er geen negerinnenzoen is, dan dat er gesproken wordt over het woord neger… de oplossing door het product “zoenen” te noemen is dan wel leuk…. Zoenen is altijd leuk…

We draven door
Wat mag er dan wel en wat mag er niet…en wie bepaalt dat. Als een kleine knutselsmurf in de ontwerpbusiness, snap ik dat het allemaal gaat over “productplacement”, een catchy naam, iets wat blijft hangen! Negerzoenen waren in eerste instantie in Denemarken als flødebolle in de markt gebracht, maar later in Duitsland als Negerkuss, Frankrijk Tête de nègre (negerhoofd) en in België zelfs als Negerinnentiet…dus dan is Negerzoen best okee. Zijn er trouwens al actiegroepen opgericht voor de Jodekoek, Blanke Vla of ander racistisch etenswaar?!?!? We draven hierbij echt een beetje door. Nutteloos agressieve discussies die eigenlijk nergens over gaan. Niet alleen de voorstanders, maar zeker ook de tegenstanders van dit verbale mediageweld….steek je energie in iets anders…..

Wat dan wel
Waar ik dus wel heel erg tegenaan hik, is het feit dat er (en gelukkig worden dit soort filmpjes te pas en te onpas op youtube gedeeld – slaat helemaal nergens op) af en toe nog mensen in elkaar worden geslagen vanwege hun huidskleur. Ik zag onlangs een filmpje van een donkere man die in elkaar werd gemept door een kudde hondsdolle lichtgekleurde mensen (ik denk blanken), maar ook dat er een lichtgekleurde (ik denk ook blanke) schooljongen door een aantal mediumgekleurde (tussen blank en zwart in) totaal in elkaar gemept wordt. Daar gaan de haren op mijn rug dan weer recht overeind van staan. Pak die gasten op – licht/medium of donkergekleurd – en rot ze voor een aantal dagen de cel in. Ik weet dat we daar geen plaats voor hebben, maar komop…dit is racisme! Alle kanten op – dat kan helemaal niet – dat mag helemaal niet…. Laten de mensen die zich nu druk maken over Zwarte Piet, zich druk maken over het racistisch gedrag van de mensen nu, Sylvana Simons, zet je daartegen in. Dat zou ik snappen…spreek die gasten aan die met een groepje, iemand van een andere ethnische groep belaagt…geef voorlichting…maak mensen wijs.

Wat vind ik
De slavernij is geweest, daar kunnen wij (lees ik) niets meer aan doen, we kunnen er alleen van leren. Het is uiteindelijk een beslissing geweest die onze voorouders hebben gemaakt. Vier Keti Koti en het breken van de ketenen (Sranantongo)…maar ga verder. Ik ben blij dat mijn vriendenkring uit een grote diversiteit bestaat. Surinamers, Antillianen, halve Chinezen, Javanen, Rotterdammers, Mestreechteneeren, Brabanders, Spanjaarden, Basken en zelfs een aantal Homo’s. En weet je wat…..het interesseert me allemaal geen reet waar ze vandaan komen…het zijn MIJN vrienden. Dus laten we stoppen met het bekijken van welke kleur we hebben….en laten we kijken naar wat we zijn….. WE ZIJN MENS.

Zoals de oude wijsgeer Aristoteles vroeger al zei: “Als we poepen, stinken we allemaal…”

Mooi geluid…

Relaas van een oude lul
Ik ben, geloof ik, wel een audiofiel… Genieten van een mooi en zuiver geluid, dat je onderscheid kan maken tussen de diverse partijen die gespeeld worden in de muziek. 1e, 2e en 3e Trombone partijen, Viool, Cello of in de hedendaagse muziek welke sample bibliotheek ze hebben gebruikt. Ik hou daar van, de plaatsing van het geluid, de warmte, de emotie… Lekker wegdromen bij een heerlijk stuk Jazz of Klassiek (niet alles), Folk, Country, Grunge eigenlijk wel alles. Zelfs in het gegil van Messugah, daar kan ik nog wel iets puurs in ontdekken, al zijn het de drumpartijen, die magistraal voorbij komen. Maar er moet wel iets pakkends in zitten. Op mijn werk bijvoorbeeld, kan ik best wel naar de radio luisteren, maar op een gegeven moment ben ik daar wel helemaal klaar mee. Na het tienvoudig herhalen van een door de BUMA gepushte nummer 1 hit, ben ik gestopt. Ik vind de radio niet meer interessant. Het eigen ego strelen van menig presentator: “Kijk mij nou eens een geweldige artiest hebben ontdekt”…. Bweeeuucchhhh, het is helemaal niets meer. Het gaat er niet meer om hoe de muziek klinkt, maar eerder over hoe vaak ze het woord “nigger”, “Pussy” kunnen zeggen. Of hoe graag ze aan de titties van Monica willen likken….waar gaat het allemaal over. Toen ik vorige week in de file (elke dag), weer eens “a string of Pearls” voorbij hoorde komen, of hoe we gisteren konden genieten van Magda Mendes in Lantaren/Venster, wist ik het zeker. Ik ben een audiofiel. Nu ben ik voor de rest van mijn leven gebrandmerkt…..stop mij ook maar in een hokje.

Mooi hokje
Wens van mij zou zijn om een kubieke meter geïsoleerde houten cabine te hebben, met daar in een heerlijke warme leren stoel (van Eames), een deftige audio set en een heerlijk paar speakers. Een gedimd warm licht en rust. Na het de hele dag te hebben vertoefd in een kakofonie van herrie, thuiskomen, je schoenen uit schoppen, naar boven naar je cubicle. Even een kwartier luisteren naar de trompetkunsten van Dizzy Gillespie of naar de rauwe stem van Tom Waits, de Noorse klanken van Haugtussa, die zouden dan genoeg moeten zijn om je door de daglijkse herrie geteisterde ziel weer nieuw leven in te blazen.

Echte audiofielen
Een goede vriend van me heeft me ooit meegenomen in de wereld van de Audio freaks, waarin de meest dure speakers en versterkers de revue passeerden. Hele discussies over de kwaliteit van de lampen van de versterkers en over hoe goed de opnames zijn (of juist niet), het heeft me veel geleerd. Ik ben toen in aanraking gekomen met een hoop nieuwe muziek, en er nog steeds dankbaar voor. In elk geval verder kijken dan wat er in de top 40 staat. Niet bang zijn om eens naar een nieuwe artiest te luisteren of naar een vreemde muziekstijl. Mijn hele dure audioset is er niet gekomen, daar ben ik te kritisch voor. En toen tijdens een audioshow er een discussie ging over dat de stroomkabel naar je versterker van een bepaalde kwaliteit moest zijn, toen haakte ik af.

Denkend aan de bouwvakker die in de binnenmuren, gewoon standaard kabel gebruikt. Omdat zijn baas die voor 2 Euro goedkoper bij de bouwmarkt kon bestellen. Het is natuurlijk leuk om een super zuiver geluid te kunnen horen, maar laten we vooral niet vergeten dat het om de zuiverheid van de muziek gaat.

Vreemd beangstigend

Eindelijk zijn ze binnen gekomen, de jodium tabletten… verstrekt door onze overheid onder het mom van: “Als wij ze bewaren duurt het verspreiden er van, in het geval van een ongeval, straks te lang….en we hebben de opslagruimte nodig waar ze nu worden bewaard”. Ik ging er ineens over nadenken, wat is er eigenlijk aan de hand, dat we de pillen nu krijgen? Staat inderdaad de kernreactor in Belgie op klappen? Verwachten ze een nucleaire aanval van Zuid-Korea op Amerika of nog erger. En wat ik eigenlijk nog vreemder vind, is dat de pillen alleen worden verstrekt aan onze kinderen, hmmmmm (mannetje wat onder zijn kin wrijft). Misschien is er toch een oplossing gevonden voor de overbevolking. en willen ze alleen de jongere generatie bewaren en mogen wij, als ouwetjes, afscheid nemen van het aardse. Maar daar zou toch een andere manier voor gekozen kunnen worden. Preventief ruimen is daar natuurlijk ook een goed voorbeeld van. Als niet ter zake doend vlees, in een grijper een grote container in. Doet me ineens denken aan een film uit de oudheid, Soilent Green, waarin de mensen die oud waren werden gerecycled tot voedsel…ook wel een idee.

Reclame campagne
Ik vraag me af of ik de enige ouder ben die zich ongerust maakt over de verspreiding van de pillen. Misschien is het toch wel een idee geweest om er toch iets meer informatie bij te geven. De verpakking ligt nog ongeopend in de kast met alle medicijnen, dus misschien zit er wel een briefje in met alle ins-en-outs, maar ik heb er eigenlijk nog niet naar gekeken. Misschien had een leuke campagne wel iets geweest op televisie, maar dan wel eentje die beter werkt dan “wij gaan weer naar school”. Het is leuk dat de automobilisten worden gewaarschuwd dat de kinderen weer naar school gaan, maar misschien kunnen ze de kinderen beter waarschuwen dat het verdomd vervelend is als ze met zijn vijven naast elkaar fietsen terwijl ik er met een rustige vaart voorbij probeer te rijden. De boze blikken die je dan krijgt zijn niet mis. Misschien is het wel een idee om een bordje te maken “als je met zijn vijven naast elkaar fietst, staat er om de volgende hoek een boos kijkende met een schep, die je een mep verkoopt”. Blijven ze ineens netjes achter elkaar fietsen. “Wij gaan naar school”, dat is toch een beetje krom. Beetje hetzelfde idee dat je tegen iemand zegt, dat hij moet uitkijken bij het oversteken op een oversteekplaats, misschien is het beter dat de automobilist uitkijkt als hij een oversteekplaats nadert….. maar dat terzijde.

Er zou dus een goede reclamecampagne voorafgegaan moeten zijn voor de jodiumpillen. Maar hoe vertel je dat nieuws eigenlijk zonder dat de mensen zich zorgen gaan maken? “Ze zijn echt helemaal overbodig, hoor”. “Alleen in het uiterste geval van een nucleaire ramp of oorlog zijn ze nodig, en dat gebeurt nooit”. Had de wereld momenteel niet in chaos geweest had ik er nog wel in geloofd, maar met de diverse cellen van de diverse terroristengroepen?!?!?!?!? Ik weet het niet. Hebben ze misschien aanwijzingen gevonden dat er een Belgische terroristencel, de kerncentrale in Doelwil opblazen?!!? Met belgische terroristen en opblazen, kom ik toch niet verder dan feestelijke ballonnen. Trouwens toen Chernobyl uit elkaar spatte hoefden we alleen dat jaar maar geen spinazie te eten, eerlijk gezegd vond ik dat nou ook weer niet zo heel erg.

Moeten we ons zorgen maken?
Sommige dingen daar kan je je geen zorgen over maken. Als je er iets aan kunt doen, dan moet je het doen, maar als het niet te veranderen is, laat het dan maar los. Deze preventieve Jodium pillen, ik stop ze in de kast, en waarschijnlijk als er zich een ramp voordoet, dan ben ik ze al weer vergeten.

Denk na…

Ik kan me nog herinneren, dat we in het bos gingen wandelen met de hele familie. De hele auto volgeladen op weg naar de veluwe, soms zelfs wel eens met twee auto’s. Het was een soort thuiskomen daar, dat heb ik nu nog steeds en inmiddels zijn we al we weer een jaartje of veertig verder. We namen van alles mee, koffie voor onderweg, snoepjes, koekjes, gesmeerde boterhammen en alles om het een gezellig dagje te maken.
We wandelden vaak in de buurt van de Schaapskooi bij Loenen (nee niet aan de vecht), of een rondje Posbank, maar favoriet om te wandelen was in de omgeving van Eerbeek. We kampeerden daar al toen ik nog een luierpoepertje was. Kamperen langs de beek die de papierfabrieken van koel- en spoelwater voorzag. Met een hele grote familietent en nog een tent ernaast. Armoe, nou dat ben ik dus helemaal niet met je eens. Het kamperen zorgt eerder voor rijkdom dan dat het voor armoe zorgt, Er was niets in de tent, dus restte je alleen het buitenspelen. Vriendjes maken, rottigheid uithalen, bomen klimmen, balletje trappen, boompje wisselen.

Waar gaat dit verhaal heen…
Toen we vanuit de tent soms flinke wandeltochten gingen maken, namen we ook “proviand” mee. Aangezien wij als kinderen het al presteerden om na drie minuten lopen, al te zeuren om een snoeppie. Zuurtjes met van die plasticjes eromheen, heerlijk…. We sabbelden de snoepjes helemaal dood, en het effect was bereikt. En wandelden verder zonder te schreeuwen of te gillen. Hierdoor was de kans tot het aanschouwen van “wilde” dieren ook weer toegenomen. En als we zo’n snoepje kregen, kregen we van onze Opa, niet één keer te horen dat we het papiertje niet op de grond mochten gooien, maar kregen we dat te horen bij elke rustplaats, verdwaalde vuilnisbak of andere plek waar we het snoeppapiertje konden achterlaten. Dit was duidelijk dus niet in de natuur, of op straat, of überhaupt op een openbare plaats. Wat je meeneemt, dat neem je ook weer mee terug. PUNT

Ik ging er eigenlijk vanuit dat iedereen deze normen en waarden meekreeg. Ik vertel zelfs mijn kinderen dat ze niets op de grond mogen gooien, en ben er zelfs zeer trots op dat mijn dochter tijdens een wandeling af en toe zelfs de troep van een ander opruimt. Een kanjer is het.

Maar als ik nou op een middag een stukje aan het lopen ben, met onze hond, kom ik langs de berm een halve supermarkt tegen met diverse genuttigde item. Blikjes, flesjes, verpakkingsmaterialen, schoenen, plastic tassen (ik dacht dat die juist waren om de spullen in mee te nemen), zelfs flessen met statiegeld. De mensen donderen dus liever de spullen gewoon weg, dan dat ze het terug brengen naar de supermarkt en hun statiegeld terugkrijgen. Ik snap dat niet helemaal, maar dat kan aan mij liggen. Waar ik van de week ook een beetje over verbaasd was, was dat bij ons de graskant naast de lokale vijvertje was gemaaid. Niet dat ze uiteindelijk een keer hadden besloten het te doen, maar eerder dat er tijdens het maaien van de graskant, er uit het water een billboard was gehaald die er tijdens de voorjaarsstormen van vorig jaar was ingewaaid. Nu ligt dat billboard daar al anderhalve week rustig te liggen, totdat iemand zich geroepen voelt om het op te ruimen. Ik erger er me scheel aan, en eigenlijk zou ik het op willen ruimen. Wat ik niet snap, dat wanneer je aan het maaien ben en je zo’n enorm bord uit het water trekt, je het eigenlijk ook wel mee zou kunnen nemen. Of in iedergeval de juiste instanties op de hoogte zou kunnen brengen dat er een bord uit het water is gehaald. Maar ik vrees met grote vrezen….

Het kan nog erger…
Het fatsoen is nu tot om en nabij het absolute nul punt gedaald. Wat ik op een parkeerplaats heb gezien bij een grote hamburgerketen van Ome Donald, dat spant toch wel de kroon. Na het werken op een dag dat ik was vergeten om mijn brood te maken voor de lunch, reed ik na mijn werk even snel langs de Mac. Ik wilde even snel een snackje voordat ik thuis ging eten. Niet te veel maar net genoeg om even het “trek” gevoel kwijt te raken. Dus na een BigMac, een MacWrap, een MacKroket en 9 stuks McNuggets met kerriesaus (geintje), liep ik terug naar de auto. En vlak voordat ik bij de auto was, werd er uit het autoraam van een Rode Honda Civic er een hele berg rommel gegooid. Alles wat niet eetbaar was aan de bestelling werd in één keer door het raam naar buiten geflikkerd. Tot de milkshake bekers aan toe, incl houder. Er stond op nog geen 5 meter een vuilnisbak. Hoe ingewikkeld kan het zijn. Deurtje open, trippel, trippel, trippel, deurtje dicht en klaar. Ik liep naar het autoraam en riep: “Het zal naast je bank thuis wel een zooitje zijn, als je daar ook zo alles naast je stoel pleurt…..” Het waren, heel verbazingwekkend twee dames van een niet nader te noemen origine. Ik kreeg op het moment dat ik er iets van had gezegd, zo ongeveer alle ziektes die er momenteel voorradig zijn, naar mijn hoofd geslingerd. En zelfs een aantal ziektes die de tand des tijds niet hadden overleefd, kreeg ik er achteraan… Van Aids tot Zere testikels, van Cholera tot Spuitpoep (ik hou het hier nog netjes). Waar ik me mee bemoeide, optyfen moest ik, m’n muil houden, anders zou ze haar vent wel eens halen. Ik dacht bij me…zucht……………….

Ze hebben vast ook ooit een Opa gehad, die ze vroeger heeft verteld, dat ze haar snoeppapiertjes mee moest nemen. Omdat anders de geiten uit het dal ze misschien op zouden eten. En Opa straks met een doodzieke geit op z’n rug terug moest lopen naar het dorp….maar ik kan me natuurlijk ook hevig vergissen.

Denk na…… en ruim op

Politiek…

Er is mij gevraagd of ik iets zinnigs kan zeggen over de hedendaagse politiek?!

Nee dus…

Bouwvakkers bus in Verstappen uitvoering…

Chillend begin….
Dan heb je een redelijk drukke dag gehad met een hoop dingen die je moet regelen. Heb je het allemaal af en ben je blij dat je lekker naar huis kan. Stap je in de auto met trek in lekkere rustige Jazz. Klaar om de strijd aan te binden met de file, en je weet dat hij er staat. Hij staat er namelijk al 25 jaar, op dezelfde plek, op dezelfde tijd. Ik twijfelde nog een klein beetje of het nou Night in Tunisia van Dizzy Gillespie met Arturo Sandoval moest worden of toch iets van Gerry Mulligan. Het werd uiteindelijk Night in Tunisia van Diz, tevens het nummer wat te horen is op mijn uitvaart, maar ik adviseer er toch iets eerder naar te luisteren, puur omdat het een fantastisch nummer is. Wel de uitvoering kiezen met het united nations. orchestra.

Maar eigenlijk wil ik het hier nu even niet over hebben. (Het is natuurlijk wel gaaf dat jullie allemaal nu naast staande cd gaan kopen en gaan genieten van de fantastische kunsten van deze wereldmuzikanten.) Ik had duidelijk geen zin in stress, gezeur of haast. Lekkere cd op, hond uitgelaten voordat we naar huis reden, dus die zat lekker makkies achterin. Muziek aan en beginnen aan de huisreis. Ik hoefde eigenlijk helemaal niets, niet de kinderen ophalen, sporten, eten koken….helemaal niets. Heerlijk chillend in de auto…

Okay…okay……ik let dan ook misschien niet heel erg goed op, maar toen Arturo Sandoval aan zijn machtig hoge uithaal begin in mijn favoriet nummer, keek ik ineens in mijn achteruitkijk spiegel. WTF, er zat een oud gaar busje zo ongeveer op mijn bumper. Ik zag ook mijn hond, een beetje angstig kijken naar de ruitenwissers van de bus die zowat aan het tongzoenen was met mijn trekhaak. Ik schrok ervan, bedacht mij ineens dat deze goede man al een tijdje achter me heeft gereden, aangezien ik onnadenkend rustig iedereen inhalend op de linkerbaan aan het rijden was. Oké, ik weet dat 110 niet echt een supersnelheid is, maar het is genoeg om het verkeer op de rechter twee banen met een redelijk verschil in te halen. Klaarblijkelijk niet snel genoeg voor de bouwvakkers achter me.

Dan maar naar rechts…
Tjongejongejongejonge, de druk wuivende en obscene gebaren makende mannen in het busje maakte mij duidelijk dat ze het fijn vonden dat ik terug ging naar de rechterbaan. Hij scheurde dan ook hard voorbij toen de kans er eenmaal was. De bus was flink zwaar beladen, dat was duidelijk te zien aan de achterwielen die nog maar nauwelijks konden draaien onder de wielkasten. Of was hij verlaagd, waarschijnlijk had de bus ook al remmen uit de formule 1, want om met zo’n gewicht snel te kunnen stoppen, daar zijn de standaard remmen waarschijnlijk nooit sterk genoeg voor. En aan de vaart van het busje te zien, was hij motorisch ook door het Formule 1 team onder handen genomen. Ze reden me voorbij….zal ik er achteraan gaan, dacht ik heel even, maar ik besloot het niet te doen. De klanken van het Jazzorkest op mijn radio, had ik helaas verdrongen, die drongen niet meer tot mij door… Langzaam reed ik door, terwijl ik de bus in de gaten hield. Ik zag dat er achter het busje er nog twee reden van hetzelfde concern. En ze reden alledrie in dezelfde stijl. Het leek wel een wedstrijd. De ene bumper-kleefde de auto’s voor hem naar de rechterbaan en de andere probeerde voor die tijd, de auto al rechts in te halen. Ongelooflijk wat een snelheid voor deze werkkamelen van auto’s. In busje nummer drie was er waarschijnlijk iets fout gegaan met een emmer verf achterin, want er druppelde nog witte verf van zijn bumper. Ik liet ze maar gaan deze Max Verstappens van de bouwwereld. Misschien dat er ooit nog eens een Formule 1 race wordt georganiseerd voor busjes, dan heb ik de eerste drie kandidaten al gespot.

Gelukkig moest ik er bij de volgende afslag weer af. Muziek weer even overnieuw aangezet, weer in de chill stand en verder met t luisteren. Verder op weg naar huis. Toch stiekem een beetje gelachen toen ik de busjes weer zag staan bij het tankstation, waar de “coureurs” hun boldes weer voltankten met brandstof….. Waar is de fckng pitcrew als je ze nodig hebt 😉