De glimlach bij school…

Op maandag middag ben ik in de gelukkige omstandigheid, dat ik mijn kinderen van school kan halen. Speciaal daarvoor verlaat ik een uur eerder mijn werk, om de enthousiast klinkende kinderen op te vangen als ze hun klas hebben verlaten. Om te luisteren naar hun verhalen van de dag. Hebben ze wat leuks meegemaakt of was de Juf vervelend. Vaak is het ook, “kan ik afs“……………. “kan ik afs“?!?!? Het is een begrip geworden, ik was even bang dat ze het met alles zouden gaan doen, teksten afkorten. Wordt grappig als ze dan vragen of ze naar de Suup mogen om voetbalplaatjes te scoren. Of bij het avondeten, “mag ik nog app“?!?!, niemand die dan begrijpt dat ze nog appelmoes willen. Maar dat terzijde.

Meestal ben ik dan iets vroeger dan het actuele schooleinde en installeer ik mezelf nonchalant leunend tegen het hek. Ik hoef niet met iedereen een gesprek aan te knopen zoals ik veel ouders wel zie doen. De groepjes van de ouders waarvan de kinderen in dezelfde klas zitten, bij elkaar in de buurt wonen, of dezelfde sport beoefenen die vinden elkaar graag voor het schoolplein. Ze kletsen over van alles en nog wat.

Niet extreem vroeg probeer ik er te zijn, hooguit een minuutje of vijf, maar tijdens het wachten vind ik het leuk om de andere ouders gade te slaan. Hun houding, manier van praten, de vermoeide blikken of juist de vrolijkheid. Als ik niet in gesprek ben, dan kan ik daar best een sport van maken. En dan gaat mijn observatie best ver. Vorige week kon ik me nog storen aan een labeltje dat bij een ouder boven haar kraag uit stak en omdat het voor de vakantie nog even mooi weer was, viel mij ook ineens een enkel tatoeage op bij een ouder die ik daar nooit van had verdacht.

Maar vandaag was er de “herkenningsglimlach”… ik wist niet wat ik er mee aan moest, hoefde ik ook niet. Het was een soort lach tussen twee moeders waarvan beiden overduidelijk wisten wat er mee bedoeld werd. Er werd helemaal niets gezegd, de ene liep langs de andere moeder, en er werd een lach uitgewisseld. Niet zomaar een lach, maar een lach met betekenis. Lachen is natuurlijk hartstikke gezond, het zorgt voor een betere doorbloeding van het lichaam en zorgt er voor dat je je fijn gaat voelen. Ik heb absoluut geen probleem met lachen….dit gezegd hebbende….kan ik niet zo goed overweg met – meelachers – overdreven lachers – de baas-maakt-een-grapje lachers, maar dat is voor nu even niet van belang…

Ik ben er nu al een aantal dagen over aan het denken. Géén idee, het was misschien wel gewoon een “normaal” lachje, maar in mijn hoofd zat er toch meer achter. Het was ook een soort lach dat je wel eens in schilderijen ziet. Bij het meisje met de parel bijvoorbeeld van Johannes Vermeer. Die heeft ook een soort glimlach, een blik, waarbij je kan denken “waar denkt ze aan”. In het geval van Vermeer, stond  hij waarschijnlijk in een paar niet matchende sokken en een oud kloffie, gek te doen achter zijn schildersezel. Maar op het schoolplein was er niets.

En ineens wist ik het weer. Vroeger op school had je wel eens zo’n lach, je kan hem je vast wel herinneren. Bij stiekeme dingen, als er iets uitgevreten werd…nog voordat de eigenlijke “daad” plaats had gevonden. Die innerlijke grijns, de spanning die er aan zat te komen, opborrelende ondeugendheid en daar dan die lach bij. Niet een hihi of een haha, zelfs geen broehahahahaha of ander soortig bulderlach. Maar een hele stille lach die van binnenuit je hele lichaam laat glunderen….

Die was het… 😉

No Comments

Leave a Reply