Fileleed

Wat was ik blij met de vakantie. De rustige weg, het stressloze rijden richting werk en nog veel belangrijker, de rustige rit naar huis terug. Maar het is voorbij. De strijd der stalen rossen is weer begonnen. De strijd om de vierkante centimeter asfalt, die de hartslag en de bloeddruk doen toenemen. Ik verbaas me er steeds meer over hoe de drukte, het negatieve karakter van de autorijder verandert.

Op weg naar huis kom je een aantal mooie exemplaren tegen.
1. De nonchalante autorijder: die nog wel vriendelijk wuift als hij zijn/haar auto op een semi- klungelige manier zo voor je weet te dirigeren dat je geen keuze hebt hem of haar voor te laten.
2. De praters in de auto: Deze mensen zijn zo veel aan het praten dat enig oog op het overige verkeer tot een minimum wordt beperkt. Ze doen niet zo hun best om te kijken wie er voorrang heeft op een kruising, maar nemen gewoon het eigen heft in handen. Onder het mom van ik moet daarheen is alleen hun doel gezet en de rest van de aandacht gaat naar de conversatie met de medepassagier, of nog erger, de handsfree passagier…
3. De ASO: Deze kwam ik vandaag meerdere malen tegen. Het zijn mensen die helaas geen greintje fatsoen hebben en hun auto beschouwen als een strijdwagen. Ze schuwen ze er niet voor om hun doel via trottoirs en tegengestelde richtingen te bereiken. Hier ben ik tot de constatering gekomen dat de mensen die dit doen regelmatig een Medelandse origine zijn. Raar vind ik dit, en jammer, want we doen toch allemaal ons rijexamen bij de CBR. Wat volgens mij moet betekenen dat we allemaal op hetzelfde niveau hebben leren rijden. Waar is dit dan verloren gegaan? Gebeurt dit op vakanties? Of ontbreekt er een fatsoen”gen”.

Er zijn vast meer soorten auto hooligans, maar dit waren de types die vandaag eruit sprongen. Best wel vervelend, want ik merkte op, door dit gedrag te aanschouwen, ik mij er ongemerkt ook aan spiegelde. Ik ging harder rijden, scherper sturen, mopperen…mijn doel was huis en er zaten te veel obstakels tussen.

No Comments

Leave a Reply