Terug naar school…

Ik mocht deze week een avond kijken hoe het reilen en zeilen in de klas gaat van mijn zoon. Hij is best een slimme donder, weet al een heleboel voor zo’n klein mannetje. Maar groep vier is natuurlijk wel al weer een stap verder dan kleuters en kleine kindjes. Het is al een grote jongen, dat vind hij zelf ook al. Hij krijgt dit jaar twee nieuwe juffen, die in mijn optiek een hele verbetering waren ten opzichte van de juf van vorig jaar. Ik heb na deze “kom in de klas” avond, dit idee toch een beetje bijgesteld. Ze doen het leuk hoor de juffen, maar ik geloof dat school nog steeds niet mijn ding is. En ik denk dat hij tegen hetzelfde euvel aan loopt. Na een minuut of vijf is onze concentratie weg. Zien we alleen nog maar leuke dingen, die niets met werken/leren te maken hebben.

Zo werd ons gevraagd (ons als ouders die de avond bijwoonden) of we een briefje wilden schrijven en in het bureautje wilde stoppen, zodat de kinderen de volgende morgen als ze hun boeken zouden pakken, zagen dat wij een leuke groet hadden geschreven en daar natuurlijk héél erg door verrast zouden zijn. Dit was voor mij het begin om iets minder mijn aandacht naar de juffen te richten en mij meer te focussen op het papiertje. Wat zou ik schrijven?!?! Moest het ook in schoolschrift, of moest het juist in blokletters voor de leesbaarheid. Ik schreef maar dat ik van hem hield en dat het een  lief jongetje is, waarschijnlijk deden alle andere ouders (tenminste die op tijd waren) dit ook. Maar toen ik eenmaal de pen in mijn handen had en dit had neergeschreven, begon ik zwaarden te tekenen en bloemetjes (voor het evenwicht), Spiderman kwam erbij met de bijbehorende spinnenwebben etc. etc. Ineens ging de avond veel sneller. Ik hoorde ze nog wel, maar in mijn hoofd was ik puur met de tekening bezig…

Ik geloof dat hij best op mij lijkt. Als hij het snapt, dan snapt hij het. Maar als de juf dan nog vier keer hetzelfde probeert uit te leggen, dan ben je te beleefd om te zeggen “hou nu maar even je mond”, maar heb je dat liever wel. Doorgaan wil je, niet te lang stilstaan bij iets wat al verwerkt is. Dan gaat je hoofd de andere richting op. Dromen, tekenen, tikken, wiebelen met je benen, etc. etc.Vaak wordt dit dan als vervelen gezien of als druk, je zou er zelfs iets baldadig van worden…ikke wel.

Na een half uur was ik al klaar met de avond. Ik wist alles wat ik wilde weten. Gelukkig werd het allemaal gevraagd door andere ouders. De ouders die graag vooraan staan in de afdeling “ik wil het weten, en nu….”. De ouders die dezelfde vragen hebben, maar keurig wachten tot de uitleg voorbij is, kunnen dan na de avond ook sneller naar huis 😉 – Elk nadeel heb zijn voordeel. Uit baldadigheid heb ik op een uitwisbaar bord wat de kinderen krijgen om hun schoolschrift te oefenen, geschreven dat hij nog maar lekker veel moet blijven spelen, en de school niet zo serieus moet nemen….

No Comments

Leave a Reply