Triops…

We hebben sinds een week nieuwe huisdieren. De Triops! Ik moet zeggen dat ik wel heel verbaasd was dat je tegenwoordig huisdieren kan kopen bij de Intertoys of Bart Smit (dat wil ik even kwijt zijn). Onze kinderen zagen de verpakking, en aangezien ze beiden wel redelijk kunnen sparen (of eigenlijk doen wij dat), mochten ze het van ons kopen. We waren wel benieuwd naar dit experiment. Een mooi kleurig vormgegeven verpakking met daarop een klein insect welke deed vermoeden dat het uit de tijd van de dinosauriërs stamde. Er was alleen één klein obstakel voor we konden beginnen. We hadden het pakket op zaterdag gekocht, maar aan het einde van de dag kwamen we erachter dat we een aantal liter gedestilleerd water nodig hadden. Dus zondag naar de formido om een aantal liter te halen.

We waren heel benieuwd. Het is een gek experiment wat begint met een klein plastic aquarium waarin je een soort shag (ik kan geen andere omschrijving vinden voor hetgeen je in het water stopt. Het is een soort voedingsbron en bescherming en ertussenin zitten de Triops eitjes. Het is wel raar dat er eieren zitten in een soort droog miniatuur boomschors snippers. Bij eitjes moet ik natuurlijk gewoon denken aan de fibronyl uitvoering die we zelf eten, of misschien aan de kwarteleitjes die we wel eens eten.  Maar niets eivormig tussen het prut. We hebben de bak gevuld met het water, prut en we hebben er een lamp boven gehangen. We hebben inmiddels overal al led lampen, maar dit moest een lamp zijn waar nog een beetje warmte vanaf komt. Hup de 100 watt halogeen lamp maar weer van zolder gehaald. Niet op zich erg, want het is een hele mooie Artemide Tolomeo. Het is een mooi gezicht deze weer eens in de kamer te hebben.

Wachten is nu de volgende stap. We zitten een aantal dagen naar “shag” water te kijken met de hoop dat we iets zien bewegen. En wat duurt dat lang. In de bijgevoegde brochure van de Triops staat dat wanneer alles goed gaat, er binnen een dag of vier beweging in het aquarium is te zien. Vrienden van ons die ook al dit experiment voorbij hebben laten komen hadden al verteld dat het ook wel eens kan mislukken, maar we hadden goede hoop. De kinderen in ieder geval. Mijn dochter had het na twee dagen er al over dat ze iets zag bewegen, maar wij zagen nog niets. Niet dat ze een levendige fantasie heeft, maar soms ziet ze wel eens meer dingen 😉

En nu… op dag 5 
We zitten een beetje wezenloos in het water te staren. Ik vond het een hele opgave om met brillenglazen in het formaat jampot eindeloos te turen in het water. Ik kreeg er zelfs koppijn van, maar ineens zag ik het. Een klein doorzichtig, garnaalachtig beestje in het water. Het zou Triops heten omdat het drie oogjes zou hebben, maar die haal ik er nog niet uit. We praten hier over een doorzichtig beetje van een millimeter of drie, waarvan er twee minuscule zwarte puntjes zitten aan weerszijde van zn kop. Een streepje in het midden, wat ik voorlopig nog hou op spijsverteringskanaal en een heel dun staartje met twee punten.

Hij heet Gilles
Turen en turen deed ik er naar. Ik volgde al zijn bewegingen in het water, en zag dat zijn lichaampje soms in een stuip schoot, om er daarna dan in één keer weer een centimeter of drie verder uit te komen. Een soort schiet stuip. Het deed me een beetje denken aan iemand die ineens MOET vloeken. Niet dat hij daar iets aan kan doen, maar als een soort spasme… Daar deed het me aan denken. Dus heb ik ons pre-historisch insectenbeestje Gilles gedoopt. Gilles de la Tourette, vanwege zijn stuip.

We volgen onze Gilles rustig verder. inmiddels is zijn aquarium ontdaan van een groot gedeelte van de “shag” en heeft hij zijn eerste bolletjes voer ook al binnen. De bolletjes eten zijn al bijna de helft van het beestje, dus ik vermoed niet dat ze allemaal zijn opgegeten morgenochtend. Nu ik het naslagwerk nog een keer door lees zie ik dat de beestjes toch tot een formaat kunnen groeien van een cm of 3 lengte. Dan slaat ineens de angst toe. Als er een zilvervisje in huis zit, of zelfs een klein spinnetje, dan gillen de kinderen de hele tent bij elkaar. Maar hoe zullen ze het doen als Gilles straks een beer van een Triops blijkt te zijn. Een Triops van misschien wel 4 centimeter?!!? Het zou zomaar kunnen. We zijn best aardige ouders, en zorgen er voor dat onze huisdieren in ieder geval goed te eten krijgen. Wat gaan de kinderen dan doen,?!?!?! Gillen tegen Gilles?!?

 

Update: “Gilles” is niet meer….. het dapper zwemmend triopsje heeft het verschonen van het bad niet gered.

Alzheimer sucks…

In het begin dat we met mijn vader (ik zal hem zo maar noemen), naar de dokter gingen omdat we het idee hadden dat het niet helemaal goed ging met hem, kregen we van onze huisarts te horen: “als je ouder bent, vergeet je allemaal wel eens iets”, “je hoeft niet altijd gelijk aan te nemen dat het dementie is of alzheimer”. Als ik nou achteraf terug kijk vind ik die diagnose wel een beetje jammer. Ik neem dat de huisarts ook best kwalijk. Als we toen de stappen hadden ondernomen die we 7 jaar daarna pas konden doen, omdat we de diagnose hadden, dan had mijn vader er nu misschien er iets beter aan toe geweest. Oké dachten we, nadat we wel het verhaal hadden verteld dat in zijn familie Alzheimer een grote speler was, en dat we bang waren dat de erfelijkheid ook bij hem zou toe slaan. En “how right we we’re”.

Zeven jaar later, zaten we nogmaals bij de dokter, inmiddels een ander, want de vorige was met pensioen. En nu was er een onhoudbare situatie. Mijn moeder probeerde alle problemen die bij Alzheimer hoorde op te vangen, alles te regelen voor hem, zijn vergissingen goed te praten en er voor te zorgen dat gewoon door kon gaan. Maar mijn moeder was op. De woedebuien van het vergeten en het beseffen van dat je Alzheimer hebt werden steeds heftiger.

Uiteindelijk moesten we ingrijpen. Gelukkig werkte de nieuwe dokter mee en na een aantal gesprekken mochten we zelfs op audiëntie in het SFG, bij de afdeling Geriatrie. Waar er een aantal testen werden gedaan en inderdaad kreeg hij de diagnose. Er is medicatie om de gevolgen van de ziekte wat langzamer te laten lopen, maar daar waren we eigenlijk al te laat mee, die hebben nu niet veel effect meer. Ik dacht bij mezelf, “zeven jaar te laat zeker”…, boos was ik op de oude huisarts, misschien had die ons een hoop leed kunnen besparen, maar ik ga er vanuit dat hij in zijn beste kunnen de beslissing heeft genomen. Helaas was zijn beste kunnen voor ons in dit geval niet voldoende.

Lastige ziekte is het, dat Alzheimer. Niet alleen voor de persoon zelf, die heel langzaam het besef krijgt dat hij heel langzaam zijn grip op de normale wereld kwijt raakt. Dat lijkt me nog het ergste, dat je weet dat het aan het gebeuren is, maar er helemaal niets aan kan doen. Helaas is het niet alleen de grip op je geestesgesteldheid die je kwijtraakt, maar uiteindelijk zorgt de ziekte er ook voor dat je hersenen je lichamelijke functies niet meer onder controle heeft. Met als gevolg onder andere incontinentie, problemen met je evenwicht en het voeren van een gesprek is ook al niet meer mogelijk.

Het vervelende voor de echtgenote/kinderen is dat je ziet dat de man van wie je ooit hebt gehouden er niet meer is. Het is ook mijn vader niet meer. Het is een omhulsel die er op lijkt, maar de binnenkant is een ander persoon geworden. Heel langzaam komt dit besef, en het doet pijn. Heel veel pijn. Je hoopt elke keer weer op een sprankeltje van herkenning, dat je een gesprek met hem kan voeren, ook al is het alleen maar over het weer. Maar niets van dit. Mijn vader is nu ondertussen in een staat, dat hij nog wel weet wie ik ben, en dat hij mijn kinderen ook nog wel herkent, maar geen flauw idee heeft wie ze zijn. De herkenning is alleen puur op gezicht, dat hoort bij mij, dat is veilig. Ik ben ondertussen van een zoon, naar een vriend veranderd en mijn moeder is in plaats van dat het zijn vrouw is, zíjn moeder geworden. Helaas heeft het voeren van een gesprek geen zin, na een tweetal herkenbare woorden, verandert zijn spraak in een soort gobbledigook en is totaal ontdaan van enig structuur.

Ik vind het nog steeds héél lastig om bij hem op bezoek te gaan, ik me schuldig als ik een week niet ben geweest. Maar ook weet ik dat hij geen benul meer heeft van tijd en dat hij me niet zal missen.
Mijn vader is inmiddels dood, ook al leeft zijn lichaam nog wel. 

Onderzoek is hard nodig:

 

 

 

 

 

 

Voetbal

Ik weet al hoe het gaat morgenochtend. Het eerste uur wordt improductief ingezet door het spel van “onze” jongens te ontleden. Wat een geweldige wedstrijd, en wat een spanning. Of in het geval van het Nederlands elftal wat een desillusie. Ongelooflijk ik kan er niet over uit, wat een nutteloos gespendeerd geld. Ik snap best dat je moet sporten en dat je sporten moet promoten, maar de bedragen die er nu in omgaan, dat is gewoon absurd. Het is mij totaal onduidelijk waarom er zulke bedragen in omgaan. Dat “top”voetballers bedragen op hun rekening krijgen gestort waar een heel afrikaans land mee uit de schulden kan komen. En waarom?!?! Omdat ze toevallig 90 minuten tegen een bal aan kunnen trappen. En dan nog klagen na afloop, “ja de vermoeidheid sloeg toe!”, “ja we hebben de afgelopen week twee wedstrijden gehad”…. komop zeg, als ik tig miljoen euro zou krijgen voor een partij’tje voetbal, dan zou ik de longen uit mijn lijf lopen en na afloop gewoon nog blij zijn. Ik weet wel dat boogschieten misschien niet als topsport wordt beschouwd, maar als ik om negen uur in het bos sta om te beginnen aan de wedstrijd en er rond een uur of vijf smiddags weer richting prijsuitreiking/huis vertrek, hoor je mij ook niet klagen.

Te veel geld
In mijn bescheiden mening, is het de doodsteek voor het voetbal. Te veel geld, sponsorcontracten, meet & greets, dingen die niets met de sport zelf te maken hebben, die er langzaam voor zorgen dat het “echte spel” eigenlijk ten dode is opgeschreven. Nu vraag je jezelf af, wat heb jij tegen voetbal? Je dochter speelt ook in een voetbalclub. Ja inderdaad, dat doet ze. En ik ben als de dood dat ik straks als een dwaze vader aan de kant ga  lopen schreeuwen. “Naar voren….. Let op!…. Kijk uit!….. Wat doe je nou!….” Geef me alstublieft een pilletje als het zover komt. Ik ben blij dat mijn dochter aan het sporten is, daar kan ik niets op tegen hebben, maar voetbal…  Misschien ligt de scheiding van dwaasheid wel tussen betaald voetbal en de amateurs. Ondertussen is het 1-0 voor Frankrijk, en is er één Nederlander met een rode kaart.
Maar het is natuurlijk niet alleen het geld wat er verdiend wordt door de voetballers zelf wat me tegen de borst stuit, wat denk je van de kosten doe worden gemaakt om het kijkend volk in de goede richting te krijgen, zonder dat ze de omgeving vernielen of eventuele supporters van de tegenpartij te slachten. Misschien is het een idee om de spelers op de tribune te zetten en de supporters op het middenveld. Die kunnen elkaar dan afslachten, en hun agressie botvieren op elkaar. Dat scheelt de “staat” dan weer een hoop opruimwerk, kapotte bushokjes, treinstellen die gesloopt worden en hele ladingen ME. De spelersdie op de tribune zitten kunnen dan van mij nog na de wedstrijd met de limousine naar huis worden gebracht, En dan zou ik er geen problemen mee hebben dat het nog door de staat betaald wordt. Als je het tegenover elkaar zit dan wegen de kosten van het huren van 22 limousines niet op tegen de wekelijkse slooplust van de hersenloze supporter.

Merchandising
Ook zo’n dingetje waar ik niet over uit kan. Waarom moet een petje van 2€ ineens 47€ kosten als er de naam van Messi of een andere speler op staat. Als er niets op staat dan kost het petje 12€, dat kan ik me dan ook wel voorstellen. Het maken in china, het transport, het verpakken, reclame, de winkel, het personeel…..dan is 12€ wel een redelijke prijs. Maar waarom dan de prijs ineens weer 3x zo duur moet zijn?!?!?! Leg het mij maar eens uit. Ondertussen is het 2-0 voor Frankrijk….goodbye Nederland. Ik ben er niet eens rouwig om. Weer rustige tv avonden waarin je met een gerust hart naar een leuke serie kan kijken…zonder dat je toch even moet zappen om de stand te achterhalen… Als ze verliezen is die rust er gewoon. Ik zie nu zelfs bussen olie voorbij komen met afbeeldingen van voetbalspelers, oliebussen?!?!? Ik snap de link niet tussen de twee…. lopen de spelers op olie? Ik heb eerder het idee dat de spelers op cocaïne spelen dan op motorolie. Misschien is het vanwege het feit dat al die “sterspelers” in van die onbetaalbare auto’s rijden…maar ik neem aan dat die gewoon ook hun onderhoudsbeurten krijgen. En ik rij in een auto van ene paar jaar oud met een dikke ton op de teller, maar ik heb nog nooit olie hoeven bij te vullen. Ik neem aan dat de heren voetbalspelers, dat ook zelf niet doen. En mocht hun auto dan per ongeluk eens een probleem hebben, dan bellen ze wel een taxi en laten ze de auto wegslepen. Dus totaal nutteloos…

Overigens is de wedstrijd nu geeïndigd in een een 4-0 debacle. Is het misschien een idee om alle spelers die nu in het nederlands elftal zitten, inclusief trainers, coaches, knvb hotemetoten uit het spel te halen. Laten we beginnen door de beste, minst agressieve, spelers uit de amateur league in het “oranje” team te zetten. En dan niet met een extreem salaris, ook niet voor de coach en de rest van het ondersteunend personeel, maar gewoon voor een goed maandsalaris. Het moet ze tenslotte gaan om de eer. Ik weet dat je dan de topspelers niet hebt, en dat je waarschijnlijk ergens onderaan de ladder van de competitie bungelt, maar het spel zal er eerlijker door worden (denk ik). Beloon ze dan met een bonus als ze winnen. Ik ben benieuwd, wat dat voor een effect zou hebben.

Nu heeft mijn dochter zaterdag haar eerste wedstrijd, dus sta ik gewoon langs het veld. Mijn gdvrs in te slikken en mijn oeeehhhh en aaahhhhh’s ook. Ik schreeuw geen adviezen, zet ook geen geld in op winst of verlies. Ik sloop geen bushokjes op weg naar huis, ik sla ook de ouders van de tegenstanders niet in elkaar.

Ik sta daar niet omdat ik van voetbal hou, maar van mn dochter…

Terug naar school…

Ik mocht deze week een avond kijken hoe het reilen en zeilen in de klas gaat van mijn zoon. Hij is best een slimme donder, weet al een heleboel voor zo’n klein mannetje. Maar groep vier is natuurlijk wel al weer een stap verder dan kleuters en kleine kindjes. Het is al een grote jongen, dat vind hij zelf ook al. Hij krijgt dit jaar twee nieuwe juffen, die in mijn optiek een hele verbetering waren ten opzichte van de juf van vorig jaar. Ik heb na deze “kom in de klas” avond, dit idee toch een beetje bijgesteld. Ze doen het leuk hoor de juffen, maar ik geloof dat school nog steeds niet mijn ding is. En ik denk dat hij tegen hetzelfde euvel aan loopt. Na een minuut of vijf is onze concentratie weg. Zien we alleen nog maar leuke dingen, die niets met werken/leren te maken hebben.

Zo werd ons gevraagd (ons als ouders die de avond bijwoonden) of we een briefje wilden schrijven en in het bureautje wilde stoppen, zodat de kinderen de volgende morgen als ze hun boeken zouden pakken, zagen dat wij een leuke groet hadden geschreven en daar natuurlijk héél erg door verrast zouden zijn. Dit was voor mij het begin om iets minder mijn aandacht naar de juffen te richten en mij meer te focussen op het papiertje. Wat zou ik schrijven?!?! Moest het ook in schoolschrift, of moest het juist in blokletters voor de leesbaarheid. Ik schreef maar dat ik van hem hield en dat het een  lief jongetje is, waarschijnlijk deden alle andere ouders (tenminste die op tijd waren) dit ook. Maar toen ik eenmaal de pen in mijn handen had en dit had neergeschreven, begon ik zwaarden te tekenen en bloemetjes (voor het evenwicht), Spiderman kwam erbij met de bijbehorende spinnenwebben etc. etc. Ineens ging de avond veel sneller. Ik hoorde ze nog wel, maar in mijn hoofd was ik puur met de tekening bezig…

Ik geloof dat hij best op mij lijkt. Als hij het snapt, dan snapt hij het. Maar als de juf dan nog vier keer hetzelfde probeert uit te leggen, dan ben je te beleefd om te zeggen “hou nu maar even je mond”, maar heb je dat liever wel. Doorgaan wil je, niet te lang stilstaan bij iets wat al verwerkt is. Dan gaat je hoofd de andere richting op. Dromen, tekenen, tikken, wiebelen met je benen, etc. etc.Vaak wordt dit dan als vervelen gezien of als druk, je zou er zelfs iets baldadig van worden…ikke wel.

Na een half uur was ik al klaar met de avond. Ik wist alles wat ik wilde weten. Gelukkig werd het allemaal gevraagd door andere ouders. De ouders die graag vooraan staan in de afdeling “ik wil het weten, en nu….”. De ouders die dezelfde vragen hebben, maar keurig wachten tot de uitleg voorbij is, kunnen dan na de avond ook sneller naar huis 😉 – Elk nadeel heb zijn voordeel. Uit baldadigheid heb ik op een uitwisbaar bord wat de kinderen krijgen om hun schoolschrift te oefenen, geschreven dat hij nog maar lekker veel moet blijven spelen, en de school niet zo serieus moet nemen….

Fileleed

Wat was ik blij met de vakantie. De rustige weg, het stressloze rijden richting werk en nog veel belangrijker, de rustige rit naar huis terug. Maar het is voorbij. De strijd der stalen rossen is weer begonnen. De strijd om de vierkante centimeter asfalt, die de hartslag en de bloeddruk doen toenemen. Ik verbaas me er steeds meer over hoe de drukte, het negatieve karakter van de autorijder verandert.

Op weg naar huis kom je een aantal mooie exemplaren tegen.
1. De nonchalante autorijder: die nog wel vriendelijk wuift als hij zijn/haar auto op een semi- klungelige manier zo voor je weet te dirigeren dat je geen keuze hebt hem of haar voor te laten.
2. De praters in de auto: Deze mensen zijn zo veel aan het praten dat enig oog op het overige verkeer tot een minimum wordt beperkt. Ze doen niet zo hun best om te kijken wie er voorrang heeft op een kruising, maar nemen gewoon het eigen heft in handen. Onder het mom van ik moet daarheen is alleen hun doel gezet en de rest van de aandacht gaat naar de conversatie met de medepassagier, of nog erger, de handsfree passagier…
3. De ASO: Deze kwam ik vandaag meerdere malen tegen. Het zijn mensen die helaas geen greintje fatsoen hebben en hun auto beschouwen als een strijdwagen. Ze schuwen ze er niet voor om hun doel via trottoirs en tegengestelde richtingen te bereiken. Hier ben ik tot de constatering gekomen dat de mensen die dit doen regelmatig een Medelandse origine zijn. Raar vind ik dit, en jammer, want we doen toch allemaal ons rijexamen bij de CBR. Wat volgens mij moet betekenen dat we allemaal op hetzelfde niveau hebben leren rijden. Waar is dit dan verloren gegaan? Gebeurt dit op vakanties? Of ontbreekt er een fatsoen”gen”.

Er zijn vast meer soorten auto hooligans, maar dit waren de types die vandaag eruit sprongen. Best wel vervelend, want ik merkte op, door dit gedrag te aanschouwen, ik mij er ongemerkt ook aan spiegelde. Ik ging harder rijden, scherper sturen, mopperen…mijn doel was huis en er zaten te veel obstakels tussen.

De glimlach bij school…

Op maandag middag ben ik in de gelukkige omstandigheid, dat ik mijn kinderen van school kan halen. Speciaal daarvoor verlaat ik een uur eerder mijn werk, om de enthousiast klinkende kinderen op te vangen als ze hun klas hebben verlaten. Om te luisteren naar hun verhalen van de dag. Hebben ze wat leuks meegemaakt of was de Juf vervelend. Vaak is het ook, “kan ik afs“……………. “kan ik afs“?!?!? Het is een begrip geworden, ik was even bang dat ze het met alles zouden gaan doen, teksten afkorten. Wordt grappig als ze dan vragen of ze naar de Suup mogen om voetbalplaatjes te scoren. Of bij het avondeten, “mag ik nog app“?!?!, niemand die dan begrijpt dat ze nog appelmoes willen. Maar dat terzijde.

Meestal ben ik dan iets vroeger dan het actuele schooleinde en installeer ik mezelf nonchalant leunend tegen het hek. Ik hoef niet met iedereen een gesprek aan te knopen zoals ik veel ouders wel zie doen. De groepjes van de ouders waarvan de kinderen in dezelfde klas zitten, bij elkaar in de buurt wonen, of dezelfde sport beoefenen die vinden elkaar graag voor het schoolplein. Ze kletsen over van alles en nog wat.

Niet extreem vroeg probeer ik er te zijn, hooguit een minuutje of vijf, maar tijdens het wachten vind ik het leuk om de andere ouders gade te slaan. Hun houding, manier van praten, de vermoeide blikken of juist de vrolijkheid. Als ik niet in gesprek ben, dan kan ik daar best een sport van maken. En dan gaat mijn observatie best ver. Vorige week kon ik me nog storen aan een labeltje dat bij een ouder boven haar kraag uit stak en omdat het voor de vakantie nog even mooi weer was, viel mij ook ineens een enkel tatoeage op bij een ouder die ik daar nooit van had verdacht.

Maar vandaag was er de “herkenningsglimlach”… ik wist niet wat ik er mee aan moest, hoefde ik ook niet. Het was een soort lach tussen twee moeders waarvan beiden overduidelijk wisten wat er mee bedoeld werd. Er werd helemaal niets gezegd, de ene liep langs de andere moeder, en er werd een lach uitgewisseld. Niet zomaar een lach, maar een lach met betekenis. Lachen is natuurlijk hartstikke gezond, het zorgt voor een betere doorbloeding van het lichaam en zorgt er voor dat je je fijn gaat voelen. Ik heb absoluut geen probleem met lachen….dit gezegd hebbende….kan ik niet zo goed overweg met – meelachers – overdreven lachers – de baas-maakt-een-grapje lachers, maar dat is voor nu even niet van belang…

Ik ben er nu al een aantal dagen over aan het denken. Géén idee, het was misschien wel gewoon een “normaal” lachje, maar in mijn hoofd zat er toch meer achter. Het was ook een soort lach dat je wel eens in schilderijen ziet. Bij het meisje met de parel bijvoorbeeld van Johannes Vermeer. Die heeft ook een soort glimlach, een blik, waarbij je kan denken “waar denkt ze aan”. In het geval van Vermeer, stond  hij waarschijnlijk in een paar niet matchende sokken en een oud kloffie, gek te doen achter zijn schildersezel. Maar op het schoolplein was er niets.

En ineens wist ik het weer. Vroeger op school had je wel eens zo’n lach, je kan hem je vast wel herinneren. Bij stiekeme dingen, als er iets uitgevreten werd…nog voordat de eigenlijke “daad” plaats had gevonden. Die innerlijke grijns, de spanning die er aan zat te komen, opborrelende ondeugendheid en daar dan die lach bij. Niet een hihi of een haha, zelfs geen broehahahahaha of ander soortig bulderlach. Maar een hele stille lach die van binnenuit je hele lichaam laat glunderen….

Die was het… 😉